Da har jeg laget meg en ny blogg, og til dere som evt. kunne være inntrisert i å få tilgang til den kan enten legge igjen en kommentar her eller sende meg en e-post på adressen under innlegget. For at du skal kunne få tilgang må jeg ha en e-post adresse som jeg kan sende invitasjon til, derfor tenkte jeg at dere bare kunne sende adressen deres til meg gjennom en e-post slik at dere slipper å legge adressen deres ut på nettet.
Denne adressen er ikke noe msn adresse, men bare en 100% anonym e-post adresse.
ambivalent2009@hotmail.com
24 mars, 2009
23 mars, 2009
Ein lengsel etter blod
Jo, fredag var eg skikkelig lengselsfull etter å kutte. Eg hadde planer om det men bladene (som eg kaller min rispegjenstand) var bare for ekkle. Eg hadde ikkje vaske dei siden sist eg brukte dei, sikkert like greit eigentleg.
Det er lenge siden eg har følt meg sååå dårlig som no. Ein følelsen av å vera lat, ekkel, feit og totalt mislykka på ein gong. Eg har ingen nedtur, men eg føler meg likevel skikkelig dårlig. Berre ein følese av å ikkje orke noko, og eg har prøvd. Eg har prøvd å konsentrere meg om å gjere lekser, men det går ikkje.
Men ein tanke eg har: Eg tenkte eg skulle lage ein ny blogg, ein der berre spesielle lesere får tilgang. Der eg skriver mine tanker og kjensler uten å anonymisere dei for mykje. Men alle får som sagt ikkje lese han, eg tenkte at eg skulle innvitere dei som seier seg inntrisert på denne bloggen. Det som blir annleis på den bloggen enn her blir at han blir meir om sjølve livet mitt, og ikkje berre korleis eg kjenner meg. Det tørr eg ikkje leggje ut her, men eg trur eg gjer det litt for mykje likevel. Men det største spørsmålet er om eg skal gi linken til gamlelæraren min? Eg føler eg ikkje treng ho lengre, ikkje på samme måten som før i alle fall, men då er det litt opp til ho sjølv liksom, kor mykje ho vil veta. Ein anna ting som i så fall skulle vore med var ein positiv ting som har skjedd den dagen og ein positiv ting som eg skal klare dagen etter. Denne bloggen blir då kanksje evt. stengt, men doke som les han og vil ha eit innblikk i den nye, kan få det. Eg skal gi nærmare beskjed dersom eg bestemmer meg for å gjere det.
Så, kva tykjer (tykjer betyr syns til doke som ikkje er så god i nynorsk xD) doke om denne ideen her?
Det er lenge siden eg har følt meg sååå dårlig som no. Ein følelsen av å vera lat, ekkel, feit og totalt mislykka på ein gong. Eg har ingen nedtur, men eg føler meg likevel skikkelig dårlig. Berre ein følese av å ikkje orke noko, og eg har prøvd. Eg har prøvd å konsentrere meg om å gjere lekser, men det går ikkje.
Men ein tanke eg har: Eg tenkte eg skulle lage ein ny blogg, ein der berre spesielle lesere får tilgang. Der eg skriver mine tanker og kjensler uten å anonymisere dei for mykje. Men alle får som sagt ikkje lese han, eg tenkte at eg skulle innvitere dei som seier seg inntrisert på denne bloggen. Det som blir annleis på den bloggen enn her blir at han blir meir om sjølve livet mitt, og ikkje berre korleis eg kjenner meg. Det tørr eg ikkje leggje ut her, men eg trur eg gjer det litt for mykje likevel. Men det største spørsmålet er om eg skal gi linken til gamlelæraren min? Eg føler eg ikkje treng ho lengre, ikkje på samme måten som før i alle fall, men då er det litt opp til ho sjølv liksom, kor mykje ho vil veta. Ein anna ting som i så fall skulle vore med var ein positiv ting som har skjedd den dagen og ein positiv ting som eg skal klare dagen etter. Denne bloggen blir då kanksje evt. stengt, men doke som les han og vil ha eit innblikk i den nye, kan få det. Eg skal gi nærmare beskjed dersom eg bestemmer meg for å gjere det.
Så, kva tykjer (tykjer betyr syns til doke som ikkje er så god i nynorsk xD) doke om denne ideen her?
18 mars, 2009
Eg tviler på at det passer å sei dette etter det positive innlegget som kom isted, men eg har kasta opp i dag, med vilje. Eg kan skylde på at eg var kvalm fordi eg hadde spist meir enn matlysta mi klarte og derfor gjorde det, men eg tviler...
Eg føler at i alt dette snakket om at jeg er blitt bedre ligger det ein liten del som framleis ikkje er bedre, han er framleis den samme, berre litt gøymd. Men eg tørr ikkje sei det til psykologen, fordi då trur han det er snakk om at eg ikkje vil slutte i behandling. Det er nok berre det som skremmer meg, at eg ikkje vil slutte i behandling.
Eg føler at i alt dette snakket om at jeg er blitt bedre ligger det ein liten del som framleis ikkje er bedre, han er framleis den samme, berre litt gøymd. Men eg tørr ikkje sei det til psykologen, fordi då trur han det er snakk om at eg ikkje vil slutte i behandling. Det er nok berre det som skremmer meg, at eg ikkje vil slutte i behandling.
Psykologtime og slikt
I dag laga meg og psykologen min ei kake over kem som hadde vore hjelpen i framdrifta mi, og den kaka har eg no laga på exel, og den kjem etterpå. Før me gjorde dette leste han opp litt frå journalen min som ble skrevet i sommer, det var forferdeig, eg kjente ikkje den jenta han leste om. Eg fekk og veta at grunnen til at eg først kom til han var fordi han var den einaste som kunne legge meg inn, noko som vart vurdert fordi dei trudde eg kanskje var suicidal. Eg ville dø, men eg ville ikkje ta livet av meg.
Så dette er altså det som har vore med å gjere meg betre. Vi leste fra journalen min frå i sommer, og eg ser jo at eg har komt meg, eg er ikkje lengre den samme. Det verste er kanskje at eg savner det til ein viss grad. Grunngjevinga for kvifor desse postane er her skal eg og få med i dette innlegget:
Gamlelæraren min: Først av alt fordi ho fekk meg til å få hjelp. Uten det hadde det ikkje vore nokon meg no. Eller eg hadde jo vore her, siden eg aldri har vore veldig suicidal, men eg trur det ville tatt lang tid før eg fekk hjelp. Ho har i tillegg vore der utrulig masse, og eg savner ho skikkelig framleis.
Typen min: Det er etter eg vart saman med han at eg virkelig følte meg betre. Han fekk meg til å orke å jobbe med skulen, og det er ein stor fordel. Eg kjem nok aldri til å bli det eg ein gong var, men no elsker eg nokon, og nokon elsker meg. Det kom uventa, spesielt etter alt me har vore gjennom. Men likevel føles det HELT rett, uten han vet jeg ikke hva jeg hadde vært.
Bestevenninna mi: Mest fordi ho aldri har sagt at ting er teit, eller at ting er for lite til å klage over... Ho har vore der liksom.
Andre venner: sjølv om eg ikkje føler dei har hatt så veldig stor innvirkning sånn heilt generelt, ville eg nok ikkje vore her uten dei. Det har noke med at ein har venner som ein kan finne på ting med, slik at ein ikkje blir sittande aleine og deprimert.
Han jeg knulla: Ja, ka søren gjer han i denne statistikken. Men heilt ærlig, eg har kanksje ein del å takka han for (sjølv om han fekk plass inni ein negativ sirkel me tegna i samme greiene). Dersom det ikkje hadde vore for han hadde eg aldri lært, eg trur aldri eg ville innsett kor mykje er faktisk elsker han eg elsker. Greit nok at eg skulle ønske eg kunne forstå det uten at dette skulle skje, men siden det no har skjedd, kan eg vel sei at det er ein av grunnane til at eg veit eg elsker typen min.
Motgang: Treng eg sei meir enn at motgang gjer ein sterkare?
Meg: Sjølv meiner eg at eg har gjort lite, at ting berre ordnar seg etterkvart. Eg trur det var ein plass i hjernen min som fortalte meg at eg ikkje var lykkeleg, og at den plassne berre har skjerpa seg. Det eg kanksje har gjort er å ikkje gi opp, eg har heile tida holdt ut, fordi eg trudde på ordtaket som seier at motgang gjer ein sterkare.
Sport: Eg er blitt trenar, kem hadde trudd det? At ein som er deprimert kan klare det. Eg har klart det, og eg spelar framleis sjølv. No har eg lyst å gå på trening, det er kjekt. Det at eg aldri gidde det opp har nok gitt meg ein del tilbake når det gjeldt framgang. Eg gleder meg til ein sesong til.
Annet: Her kjem jo alt annet, alt eg ikkje kom på i farten. Egentlig tenker eg at det burde vore meir enn 4 %, men likevel, det er vanskeleg å dele inn i prosenter på KVA som har gjort deg betre, du kan berre prøve sjølv. Confused og Java er i denne gruppa. Eg kan ikkje sei kor masse eg har ledd dei gongane Java og eg har støtt på kvarandre. Ein gong satt me i samme trapp og sendte meldinger til hverandre og Java turde ikkje sjå på meg fordi ho var redd for å le. Og til både Java og Confused vil eg berre sei at det er verdt å vente til den dagen det blir bedre. Eg har sett at motgang gjer ein sterkare.
Så for at dette ikkje skal bli ein roman istedenfor eit blogginnlegg, seier eg meg ferdig med dette.
Så dette er altså det som har vore med å gjere meg betre. Vi leste fra journalen min frå i sommer, og eg ser jo at eg har komt meg, eg er ikkje lengre den samme. Det verste er kanskje at eg savner det til ein viss grad. Grunngjevinga for kvifor desse postane er her skal eg og få med i dette innlegget:Gamlelæraren min: Først av alt fordi ho fekk meg til å få hjelp. Uten det hadde det ikkje vore nokon meg no. Eller eg hadde jo vore her, siden eg aldri har vore veldig suicidal, men eg trur det ville tatt lang tid før eg fekk hjelp. Ho har i tillegg vore der utrulig masse, og eg savner ho skikkelig framleis.
Typen min: Det er etter eg vart saman med han at eg virkelig følte meg betre. Han fekk meg til å orke å jobbe med skulen, og det er ein stor fordel. Eg kjem nok aldri til å bli det eg ein gong var, men no elsker eg nokon, og nokon elsker meg. Det kom uventa, spesielt etter alt me har vore gjennom. Men likevel føles det HELT rett, uten han vet jeg ikke hva jeg hadde vært.
Bestevenninna mi: Mest fordi ho aldri har sagt at ting er teit, eller at ting er for lite til å klage over... Ho har vore der liksom.
Andre venner: sjølv om eg ikkje føler dei har hatt så veldig stor innvirkning sånn heilt generelt, ville eg nok ikkje vore her uten dei. Det har noke med at ein har venner som ein kan finne på ting med, slik at ein ikkje blir sittande aleine og deprimert.
Han jeg knulla: Ja, ka søren gjer han i denne statistikken. Men heilt ærlig, eg har kanksje ein del å takka han for (sjølv om han fekk plass inni ein negativ sirkel me tegna i samme greiene). Dersom det ikkje hadde vore for han hadde eg aldri lært, eg trur aldri eg ville innsett kor mykje er faktisk elsker han eg elsker. Greit nok at eg skulle ønske eg kunne forstå det uten at dette skulle skje, men siden det no har skjedd, kan eg vel sei at det er ein av grunnane til at eg veit eg elsker typen min.
Motgang: Treng eg sei meir enn at motgang gjer ein sterkare?
Meg: Sjølv meiner eg at eg har gjort lite, at ting berre ordnar seg etterkvart. Eg trur det var ein plass i hjernen min som fortalte meg at eg ikkje var lykkeleg, og at den plassne berre har skjerpa seg. Det eg kanksje har gjort er å ikkje gi opp, eg har heile tida holdt ut, fordi eg trudde på ordtaket som seier at motgang gjer ein sterkare.
Sport: Eg er blitt trenar, kem hadde trudd det? At ein som er deprimert kan klare det. Eg har klart det, og eg spelar framleis sjølv. No har eg lyst å gå på trening, det er kjekt. Det at eg aldri gidde det opp har nok gitt meg ein del tilbake når det gjeldt framgang. Eg gleder meg til ein sesong til.
Annet: Her kjem jo alt annet, alt eg ikkje kom på i farten. Egentlig tenker eg at det burde vore meir enn 4 %, men likevel, det er vanskeleg å dele inn i prosenter på KVA som har gjort deg betre, du kan berre prøve sjølv. Confused og Java er i denne gruppa. Eg kan ikkje sei kor masse eg har ledd dei gongane Java og eg har støtt på kvarandre. Ein gong satt me i samme trapp og sendte meldinger til hverandre og Java turde ikkje sjå på meg fordi ho var redd for å le. Og til både Java og Confused vil eg berre sei at det er verdt å vente til den dagen det blir bedre. Eg har sett at motgang gjer ein sterkare.
Så for at dette ikkje skal bli ein roman istedenfor eit blogginnlegg, seier eg meg ferdig med dette.
17 mars, 2009
Eg har utrulig lite å sei. Skal til psykiateren i morgen da. Det blir morsomt.
Eg snakka forresten med Confused på telefon på Lørdag, og det var kjekt. Håper du tørr å ringe meg ein gong du er edru og! Du er skikklig nice, sjølv om eg vart overaske over kor dialekt du eigentleg snakka:P
Men no skal eg legge meg, og prøve å komme meg opp i morgon. Eg har vore sjuk siden helga, og i morgen skal eg som sagt ein tur til psykiateren. Skal ikkje på trening eller noke. Fordi eg er framleis ganske dårleg egentlig. Litt ørr i hodet og litt kvalm. Blir det spesielt når eg reiser meg opp for å gå.
Men god natt ^^,
Eg snakka forresten med Confused på telefon på Lørdag, og det var kjekt. Håper du tørr å ringe meg ein gong du er edru og! Du er skikklig nice, sjølv om eg vart overaske over kor dialekt du eigentleg snakka:P
Men no skal eg legge meg, og prøve å komme meg opp i morgon. Eg har vore sjuk siden helga, og i morgen skal eg som sagt ein tur til psykiateren. Skal ikkje på trening eller noke. Fordi eg er framleis ganske dårleg egentlig. Litt ørr i hodet og litt kvalm. Blir det spesielt når eg reiser meg opp for å gå.
Men god natt ^^,
16 mars, 2009
Svik
Når føler du at svik er verst?
Eg har blitt svikta, det er lenge siden, men eg fekk først veta det no. Det svir, men likevel bryr eg meg ikkje. Eg trudde ærligheit varte lengst..
Eg har blitt svikta, det er lenge siden, men eg fekk først veta det no. Det svir, men likevel bryr eg meg ikkje. Eg trudde ærligheit varte lengst..
12 mars, 2009
Psykologbesøk og oppdatering ang. nedtur.
Psykologtimen i dag gjekk bra trur eg, klarer eigentleg ikkje oppsumere han med ord, så det får heller vera.
Eg huska ikkje at kroppen pleide å kjennes så tung, eg huska heller ikkje kor tungt det er å legge seg, berre fordi eg veit at eg må stå opp. Ein siste ting eg ikkje huska var kor mykje det påverkar heile deg som person. Kroppen kjennst tung og du vil ikkje gjere noko.
Eg låg på badegolvet, eg skulle egentleg pakke til ein hyttetur i morgon, men eg klarte ikkje, eg orka ikkje. Eg låg på badegolvet og visste ikkje når eg skulle klare å reise meg. Einaste grunnen til at eg spratt opp var at mamma kom ut frå stua og badedøra sto åpen, så ho ville ha sett meg, noko eg ikkje ville. Eg hoppa opp, men fekk eg gjort noke? Nei. Eg har lagt fram det eg skal gå med i morgen da, det er jo ein ting meir enn ingenting då. Ellers får eg berre pakke raskt etter trening i morgon.
Kort oppdatering folkens. Men ferre les bloggen min no enn før, og eg får mindre kommentarer. Eg skriver dårligare enn før, og eg skulle ønske eg klarte å sette betre ord på kjenslene mine.
Tar gjerne imot ein haug med nett-klemmer på dette innlegget xD
Eg huska ikkje at kroppen pleide å kjennes så tung, eg huska heller ikkje kor tungt det er å legge seg, berre fordi eg veit at eg må stå opp. Ein siste ting eg ikkje huska var kor mykje det påverkar heile deg som person. Kroppen kjennst tung og du vil ikkje gjere noko.
Eg låg på badegolvet, eg skulle egentleg pakke til ein hyttetur i morgon, men eg klarte ikkje, eg orka ikkje. Eg låg på badegolvet og visste ikkje når eg skulle klare å reise meg. Einaste grunnen til at eg spratt opp var at mamma kom ut frå stua og badedøra sto åpen, så ho ville ha sett meg, noko eg ikkje ville. Eg hoppa opp, men fekk eg gjort noke? Nei. Eg har lagt fram det eg skal gå med i morgen da, det er jo ein ting meir enn ingenting då. Ellers får eg berre pakke raskt etter trening i morgon.
Kort oppdatering folkens. Men ferre les bloggen min no enn før, og eg får mindre kommentarer. Eg skriver dårligare enn før, og eg skulle ønske eg klarte å sette betre ord på kjenslene mine.
Tar gjerne imot ein haug med nett-klemmer på dette innlegget xD
10 mars, 2009
Overaskende nedtur?
Jeg føler meg igjen dårlig, og jeg vet ikke hva jeg skal gjøre. Skal jeg holde tårene tilbake eller skal jeg grine? Men jeg vet ikke om jeg kan grine om jeg prøver. Tårene ligger klar til å bli presset ut, men utgangen er stengt. Det er noe slikt det føles som om jeg skal beskrive det. Det føles ekkelt, men samtidig så trygt. Jeg er egentlig bedre, det vet jeg, men nedturer er da så sinnsykt mye verre. Men hva er det for noe som skjer da? Jeg må vite det, hva er det som gjør det? Er det bare det at jeg skal ha mensen eller er det noe annet. Jeg liker egentlig ikke ordet deprimert når jeg skriver det, men det er vel det det er.
Men joda jeg er bedre, jeg ser jo det, og jeg vet jeg burde klart meg alene. Jeg burde ikke oppta en plass som noen andre trenger mer enn meg. Jeg føler at alle mener det er et rop om oppmerksomhet, og joda i teorien stemmer det nok. Nå som jeg holder på å miste oppmerksomheten blir jeg verre, altså får en kraftig nedtur. Men nå føler jeg at alt jeg skriver berre blir tull uansett.
Jeg savner gamlelæreren min og altså. Jeg kunne betalt alle sparepengene mine (ikke at det er så mye) for å snakke med hun, kanskje få en klem, selv om jeg egentlig hater klemmer. Jeg vil at noen skal ta rundt meg og tvinge meg til å tro at alt vil bli bra igjen...
Fuck nedturer
Men joda jeg er bedre, jeg ser jo det, og jeg vet jeg burde klart meg alene. Jeg burde ikke oppta en plass som noen andre trenger mer enn meg. Jeg føler at alle mener det er et rop om oppmerksomhet, og joda i teorien stemmer det nok. Nå som jeg holder på å miste oppmerksomheten blir jeg verre, altså får en kraftig nedtur. Men nå føler jeg at alt jeg skriver berre blir tull uansett.
Jeg savner gamlelæreren min og altså. Jeg kunne betalt alle sparepengene mine (ikke at det er så mye) for å snakke med hun, kanskje få en klem, selv om jeg egentlig hater klemmer. Jeg vil at noen skal ta rundt meg og tvinge meg til å tro at alt vil bli bra igjen...
Fuck nedturer
08 mars, 2009
Kva skal eg blogge om når eg har det fint? Det er eit spørsmpål eg lurer på? Kan nokon svare meg. Eg har ein offentleg blogg der eg blogger om slike ting som ein blogger om i dagleglivet, så denne bloggen blir nok ikkje brukt til det. Kanskje eg skal begynne å legge ut dirtye detaljer om sexlivet mitt eller noke sånn. Desverre føler eg at denne bloggen er for offentleg til å snakke om sexlivet mitt, det blir berre ekkelt.
Om eg skal prøve å snakke litt om føleser kan eg jo ta kjærligheten først. Det går bra, me snakker om fremtiden. Eg er villig til å melde meg ut av organisasjonen eg er medlem av fordi den bringer han vonde minner, det var der eg var med nokon andre i tida då me ikkje var sammen. Eg er villig til å gjere det, fordi eg skjønner det er vanskelig for han at eg skal være med på leirer sammen med fyren som dette skjedde med, og derfor vil eg gjere det. Eg kjem ikkje til å tape noke på å gjere det, for det betyr ikkje så mykje for meg no lengre, eg vil berre på leir neste helg. Men det blir slutten. Eg skal satse håndball, og eg skal satse på kjærligheten.
Eg elsker han faktisk, det er ikkje tvil i min sjel. Men det er og tankane om eg vil gå gjennom livet med denne eine personen, om eg vil gå gjennom russetiden uten å få meg eit tilfeldig knull. Det er noke ein bør ha med seg fra ungdomsåra tenker eg. Men eg og han er forskjellig på det punktet der, han er den som meiner erfaring ødelegger forhold, mens eg er av den oppfatning at det faktisk gjer ein meir å bygge på. Men han har eit godt poeng når han seier at ting som skjer før han kom inn i livet mitt er ting som har skjedd, men ting som skjer mens han er ein del av livet mitt er vanskelegare å gløyme, og eg skjønner det, ikkje tvil om det. Men eg tenker og at ungdomsårene er til for å skape erfaringer, men ein kan ikkje kaste bort kjærligheten når ein først har funnet han. Så eg skal melde meg ut av denne organisasjonen, for å satse på han. Så får me sjå kor det fører henn.
Eg har skrevet enda eit kjærlighetsdikt. Eg er ikkje flink å skrive dikt, men likevel har eg skrevet eit. Eg avsluttar innlegget med dette diktet eg.
depresjonen har gjort meg sterkare, eg veit det, og det er ein erfaring eg no er glad for å ha. Men eg trenger å finne ut kva som gjorde det, kva som gjorde meg så deprimert som eg var. Var det berre ein fase eller bør eg passe meg for tilbakefall. Eg trur nok det kjem tilbakefall, fordi eg har hatt fleire episoder som har vart ei stund.
Angående soving og slikt, det er søren meg ikkje depresjonen sin skyld at eg ikkje sover, eg sover lite uansett eg.. Skulle ønske eg kunne sovnet tidlegare, men neida, det går ikkje det. Det er umulig... Skulle ønske eg klarte å sove meir... Me får sjå om det endrer seg når eg byrjer på skulen igjen, og ferien er ferdig:P
Så over til mitt klissete kjærlighetsdikt XD
Om eg skal prøve å snakke litt om føleser kan eg jo ta kjærligheten først. Det går bra, me snakker om fremtiden. Eg er villig til å melde meg ut av organisasjonen eg er medlem av fordi den bringer han vonde minner, det var der eg var med nokon andre i tida då me ikkje var sammen. Eg er villig til å gjere det, fordi eg skjønner det er vanskelig for han at eg skal være med på leirer sammen med fyren som dette skjedde med, og derfor vil eg gjere det. Eg kjem ikkje til å tape noke på å gjere det, for det betyr ikkje så mykje for meg no lengre, eg vil berre på leir neste helg. Men det blir slutten. Eg skal satse håndball, og eg skal satse på kjærligheten.
Eg elsker han faktisk, det er ikkje tvil i min sjel. Men det er og tankane om eg vil gå gjennom livet med denne eine personen, om eg vil gå gjennom russetiden uten å få meg eit tilfeldig knull. Det er noke ein bør ha med seg fra ungdomsåra tenker eg. Men eg og han er forskjellig på det punktet der, han er den som meiner erfaring ødelegger forhold, mens eg er av den oppfatning at det faktisk gjer ein meir å bygge på. Men han har eit godt poeng når han seier at ting som skjer før han kom inn i livet mitt er ting som har skjedd, men ting som skjer mens han er ein del av livet mitt er vanskelegare å gløyme, og eg skjønner det, ikkje tvil om det. Men eg tenker og at ungdomsårene er til for å skape erfaringer, men ein kan ikkje kaste bort kjærligheten når ein først har funnet han. Så eg skal melde meg ut av denne organisasjonen, for å satse på han. Så får me sjå kor det fører henn.
Eg har skrevet enda eit kjærlighetsdikt. Eg er ikkje flink å skrive dikt, men likevel har eg skrevet eit. Eg avsluttar innlegget med dette diktet eg.
depresjonen har gjort meg sterkare, eg veit det, og det er ein erfaring eg no er glad for å ha. Men eg trenger å finne ut kva som gjorde det, kva som gjorde meg så deprimert som eg var. Var det berre ein fase eller bør eg passe meg for tilbakefall. Eg trur nok det kjem tilbakefall, fordi eg har hatt fleire episoder som har vart ei stund.
Angående soving og slikt, det er søren meg ikkje depresjonen sin skyld at eg ikkje sover, eg sover lite uansett eg.. Skulle ønske eg kunne sovnet tidlegare, men neida, det går ikkje det. Det er umulig... Skulle ønske eg klarte å sove meir... Me får sjå om det endrer seg når eg byrjer på skulen igjen, og ferien er ferdig:P
Så over til mitt klissete kjærlighetsdikt XD
Kjærlighet
Så enkelt,
så vakkert,
kjærlighet
Så vanskelig,
så komplisert,
men likevel kjærlighet
Så klisjè,
så oppbrukt,
men fortsatt kjærlighet
Meg og deg,
et bevis på
kjærlighet
04 mars, 2009
Long time no see...
For tiden føler eg meg jo bra... Men eg merker fremdeles merkene etter depresjone, eller berre tegn på at den fremdeles sitter i kroppen. Den er der fremdeles, den ligger og lurer...
For første gang på lenge føler eg meg bra, men eg vil egentleg ikkje innrømme det. Eg er redd, skikkelig redd... Men denne kjenslen eg har no er ikkje som ein normal opptur, eg har vore sånn snart ein måned. Kanksje eg bare skal ta vingene fatt og fly med? Det føles slik... No kan eg velge, når eg hadde det er kalte oppturer gjekk vingene av seg sjølv. Det var ikkje eg som styrte det.
Way to complicated innlegg, men det kjem eit til i morgen, eit litt lengre ett :D
For første gang på lenge føler eg meg bra, men eg vil egentleg ikkje innrømme det. Eg er redd, skikkelig redd... Men denne kjenslen eg har no er ikkje som ein normal opptur, eg har vore sånn snart ein måned. Kanksje eg bare skal ta vingene fatt og fly med? Det føles slik... No kan eg velge, når eg hadde det er kalte oppturer gjekk vingene av seg sjølv. Det var ikkje eg som styrte det.
Way to complicated innlegg, men det kjem eit til i morgen, eit litt lengre ett :D
01 mars, 2009
26 februar, 2009
Motstridende tanke!
Jeg er redd for å få hjelp og jeg er redd for å ikke få hjelp...
Nå som jeg stikker innom bup en gang annenhver uke (ca.) føler jeg meg trygg, det er godt å vite at det er "noe" der dersom ting ikke går. Men om jeg er helt ærlig vet jeg ikke. Om jeg er meg selv vet jeg heller ikke. Men hvordan jeg skal finne de personen jeg aldri har vært, fordi jeg alltid har levd etter andre sine forventninger, det vet jeg ikke? Om jeg noensinne vil finne den personen vet jeg ikke?
Nå som jeg stikker innom bup en gang annenhver uke (ca.) føler jeg meg trygg, det er godt å vite at det er "noe" der dersom ting ikke går. Men om jeg er helt ærlig vet jeg ikke. Om jeg er meg selv vet jeg heller ikke. Men hvordan jeg skal finne de personen jeg aldri har vært, fordi jeg alltid har levd etter andre sine forventninger, det vet jeg ikke? Om jeg noensinne vil finne den personen vet jeg ikke?
23 februar, 2009
Æsj...
Nedtur, kor stor? Eg veit ikkje før eg har lagt meg... Føler meg sliten, men likevel litt flink. Eg har gjort meir den siste veka å skulen en nokon gong før, og det er eg litt stolt over, men likevel.
Er egentleg i kuttehumør, men nei, ikkje i dag...
Er egentleg i kuttehumør, men nei, ikkje i dag...
21 februar, 2009
What to say?
Eg føler ikkje eg får utrykkt meg så godt på bloggen lengre, eg veit ikkje heilt kvifor, men det er liksom berre blitt sånn. Eg har forandra meg, og kanskje eg ikkje er inntrisert i at alle dei som les bloggen min skal veta det. I tillegg har eg jo blogg med psykologen min no, og eg får ut ein del der da. Eg har fått litt "kjeft" fordi eg skriver for mykje, det er jo ein stakkar som må lese gjennom det. Men eigentleg fungerer det fint for meg.
Men for å gi ei oppdatering av ting som har skjedd i det siste kan jeg jo starte med forgje gang jeg var hos psykologen. Det var litt komisk, nå som jeg har det ganske bra føltes det veldig rart å være der. Men selv om eg veit det er lenge til eg kan ærklære meg for frisk. Eg har hatt lange perioder før der eg har følt meg bra for å så gå inn i ein lang depressiv periode igjen. Så å avslutte behandlingen no ville vore dumt, skikkelig dumt. Eg må finne ein årsak... Men på ein måte burde eg vore dårlig når eg skulle arbeide med det... Men no kan eg fikse ein del grunnleggjande ting når eg er bra, og ta dei siste tinga til slutt... Men poenget med å nevne det var vel at psykologen min var redd for at eg hermet etter Java, fordi me har nokså like symptomer. Eg blei skikkelig paff, og lettere forbannet. Eg snakker mykje med java, og eg liker det! Han skulle ha med til å sei negative og positive ting med det, og faktisk blei det fleste positive. Eg liker Java! Ein dag, når me begge er friske skal me søren meg ha det kjempe kjekt i lag. Eg liker å ha nokon eg kan prate med uten å tenke at hun kjenner den og den og at det er fare for at ho seier det videre. Eg kjefta på han då, sa eg skulle hilse fra Java og kalle han ein idiot, då blei han forbause over at eg hadde sagt det til ho allerede (eg sendte melding XD) og han foreslo at eg blei styrt av ho. Då blei eg sur, men eg trur ikkje eg gav skikkelig utrykk for det. Eg forklarte sakleg at slik var det ikkje.
Eit år til med trening, eg har bestemt meg, det er fint og ha noke som heldt ein oppe. Kanskje eg skal trappe ned litt på kor engasjert eg er, prøve å få nokon til å ta halvparten av treningane og slikt.
Eg burde aldri vore oppe så lenge, eg er dårlig. Vil kutte trur eg... Det er trøttheten som snakker...
Java og Babaja ringte me gi fylla i dag, det var kos.. Babaja skal visst komme og gi meg ein klem på skulen ein dag! :O *Gjemme seg på doen og trekke en hette nedover hodet*
Det var skikkelig kos at de ringte faktisk, meg og Java har skikkelig lik stemme! Så lik at det er skummelt! Om om du er flau når du leser dette java, ikkje ver det... Eg syns det var kos eg :P No er det vel på tide at eg ringe painscars og snart :P
Men for å gi ei oppdatering av ting som har skjedd i det siste kan jeg jo starte med forgje gang jeg var hos psykologen. Det var litt komisk, nå som jeg har det ganske bra føltes det veldig rart å være der. Men selv om eg veit det er lenge til eg kan ærklære meg for frisk. Eg har hatt lange perioder før der eg har følt meg bra for å så gå inn i ein lang depressiv periode igjen. Så å avslutte behandlingen no ville vore dumt, skikkelig dumt. Eg må finne ein årsak... Men på ein måte burde eg vore dårlig når eg skulle arbeide med det... Men no kan eg fikse ein del grunnleggjande ting når eg er bra, og ta dei siste tinga til slutt... Men poenget med å nevne det var vel at psykologen min var redd for at eg hermet etter Java, fordi me har nokså like symptomer. Eg blei skikkelig paff, og lettere forbannet. Eg snakker mykje med java, og eg liker det! Han skulle ha med til å sei negative og positive ting med det, og faktisk blei det fleste positive. Eg liker Java! Ein dag, når me begge er friske skal me søren meg ha det kjempe kjekt i lag. Eg liker å ha nokon eg kan prate med uten å tenke at hun kjenner den og den og at det er fare for at ho seier det videre. Eg kjefta på han då, sa eg skulle hilse fra Java og kalle han ein idiot, då blei han forbause over at eg hadde sagt det til ho allerede (eg sendte melding XD) og han foreslo at eg blei styrt av ho. Då blei eg sur, men eg trur ikkje eg gav skikkelig utrykk for det. Eg forklarte sakleg at slik var det ikkje.
Eit år til med trening, eg har bestemt meg, det er fint og ha noke som heldt ein oppe. Kanskje eg skal trappe ned litt på kor engasjert eg er, prøve å få nokon til å ta halvparten av treningane og slikt.
Eg burde aldri vore oppe så lenge, eg er dårlig. Vil kutte trur eg... Det er trøttheten som snakker...
Java og Babaja ringte me gi fylla i dag, det var kos.. Babaja skal visst komme og gi meg ein klem på skulen ein dag! :O *Gjemme seg på doen og trekke en hette nedover hodet*
Det var skikkelig kos at de ringte faktisk, meg og Java har skikkelig lik stemme! Så lik at det er skummelt! Om om du er flau når du leser dette java, ikkje ver det... Eg syns det var kos eg :P No er det vel på tide at eg ringe painscars og snart :P
17 februar, 2009
Blææ....
Dritdag... Fin måned, men drittdag likevel...
Eg kutta ikkje då, sjølv om eg ville...
Det heile er ein lang historie, eg vil ikkje gå inn på han her, fordi eg ikkje vil at alle dei eg kjenner personleg som les bloggen min skal veta det. Det er liksom litt personleg om du skjønner...
Men i det siste har eg hatt ein fin periode, eg har natt nedturer, men eg har og hatt nokre virkeleg fine oppturar, eller oppturar blir feil og sei, men eg har hatt det fint. Normalt fint liksom, ikkje opptur fint. Mykje takka vera min utrulege type...
Så kort oppsumert har eg det faktisk veldig fint, men likevel er det ein lang veg og gå... Det er mykje som enda må fiksast opp i...
Eg kutta ikkje då, sjølv om eg ville...
Det heile er ein lang historie, eg vil ikkje gå inn på han her, fordi eg ikkje vil at alle dei eg kjenner personleg som les bloggen min skal veta det. Det er liksom litt personleg om du skjønner...
Men i det siste har eg hatt ein fin periode, eg har natt nedturer, men eg har og hatt nokre virkeleg fine oppturar, eller oppturar blir feil og sei, men eg har hatt det fint. Normalt fint liksom, ikkje opptur fint. Mykje takka vera min utrulege type...
Så kort oppsumert har eg det faktisk veldig fint, men likevel er det ein lang veg og gå... Det er mykje som enda må fiksast opp i...
15 februar, 2009
Ensom?
Litt ensom i dag trur eg. Etter ei bra veke skulle det vel bare mangle. Akkuratt no føler eg meg litt ensom, skulle ønske eg var ein annan og skulle ønske eg kunne ta litt fleire tabelettar enn det som er lurt. Berre for å sove litt. PÅ Tirsdag skal eg berre ha to timar på skulen, men eg må vera der 4 fordi eg ikkje kjem meg heim. Eg kunne virkelig trengt og berre slappe av..
På laurdag var eg sammen med typen (Teit og kalle han typen heile tiden, kanskje han skal få eit fint kallenavn frå no av, så om noken har eit forslag send det inn. Ikkje noke navn, berre noko kult kallenavn). Men i alle fall, me hadde det kjempe koslig. Me såg film og hadde det kjempe koslig og eg dilla med håret hans slik at han sovna. Det er noke av det søtaste eg veit om...
På laurdag var eg sammen med typen (Teit og kalle han typen heile tiden, kanskje han skal få eit fint kallenavn frå no av, så om noken har eit forslag send det inn. Ikkje noke navn, berre noko kult kallenavn). Men i alle fall, me hadde det kjempe koslig. Me såg film og hadde det kjempe koslig og eg dilla med håret hans slik at han sovna. Det er noke av det søtaste eg veit om...
10 februar, 2009
Nedtur i går, så opptur i dag...
Eg kan jo begynne med i går... Som eg skriev sendte eg e-post til gamlelæraren min og når eg fekk svar vart eg overaska og litt skuffa trur eg. Svaret var veldig ærlig, egentlig det eg sett pris på med ho. Ho svarer på det eg spørr om og prøver ikkje vri seg unna sannheten. Det er sårande med ein gong, men eg veit likevel at det er det som er best i lengden. Det er det eg trenger, nokon som er ærleg, ikkje nokon som behandlar meg forsiktig fordi eg er psykisk sjuk. Eg beudrar måten hennas og vera på, det skal ho ha. Eg har sagt det før og eg seier det igjen, eg gleder meg til den dagen eg kan fortelje ho at eg er blitt bedre, kanskje til og med frisk. Men kva er no frisk? Det skal eg ikkje byrje og utdype her akkuratt, det ville tatt tid...
Men nedturen var kraftig, eg fekk innfall av at eg måtte få typen min til å forlate meg, eg måtte vera med noken andre. Men eg skjerpa meg og sendte melding til han så han ringte meg. Eg forklarte han korleis det var og han sa han var glad i meg. Og eg vil behalde han, det blir lettare og lettare og berre tenke på han. Etter sikrare eg er på at han elsker meg, etter mindre er sannsynligheten for at eg øydeleggjer det. No klarer eg jo ikkje skrive noko negativt om nedturen...
I dag tok eg meg saman etter skulen og svarte på e-posten som gamlelæraren min sendte meg. Eg tolka det ho skreiv på nytt og såg ei litt anna meining i det. Det er bare ærleg, ikkje noke anna. Fremdeles kanskje ikkje akkuratt det eg ville høyre, men likevel så sant. Eg skjønner ikkje korleis ho blei så smart? Men eg svarte då, følte det vart eit ganske bra svar egentlig. Håpte hun skulle svare i kveld, men det gjorde ho ikkje. Ho har vel eit liv? Men i alle fall... Eg føler meg bra, og i morgen skal eg berre ha fire timar på skulen. Tilrettelegging gjer at eg får fri dei to første.
Eg hadde noke meir eg skulle sei, men neida, det datt ut av hodet i det tanken om at eg får sove til halv åtte i morgen kom inn i hodet mitt :D
Men nedturen var kraftig, eg fekk innfall av at eg måtte få typen min til å forlate meg, eg måtte vera med noken andre. Men eg skjerpa meg og sendte melding til han så han ringte meg. Eg forklarte han korleis det var og han sa han var glad i meg. Og eg vil behalde han, det blir lettare og lettare og berre tenke på han. Etter sikrare eg er på at han elsker meg, etter mindre er sannsynligheten for at eg øydeleggjer det. No klarer eg jo ikkje skrive noko negativt om nedturen...
I dag tok eg meg saman etter skulen og svarte på e-posten som gamlelæraren min sendte meg. Eg tolka det ho skreiv på nytt og såg ei litt anna meining i det. Det er bare ærleg, ikkje noke anna. Fremdeles kanskje ikkje akkuratt det eg ville høyre, men likevel så sant. Eg skjønner ikkje korleis ho blei så smart? Men eg svarte då, følte det vart eit ganske bra svar egentlig. Håpte hun skulle svare i kveld, men det gjorde ho ikkje. Ho har vel eit liv? Men i alle fall... Eg føler meg bra, og i morgen skal eg berre ha fire timar på skulen. Tilrettelegging gjer at eg får fri dei to første.
Eg hadde noke meir eg skulle sei, men neida, det datt ut av hodet i det tanken om at eg får sove til halv åtte i morgen kom inn i hodet mitt :D
08 februar, 2009
Sommerfølelsen er tilbake igjen...
Ja, i dag når jeg våknet var det helt lyst i rommet o solen skinte på vinduet mitt, og jeg fikk den følelsen jeg får vær sommer. Følelsen av å ikke ville stå opp fordi jeg vet jeg ikke orker noenting når jeg har stått opp. (egentlig skulle jeg vekk i dag, men det ble avlyst.)
Jeg ville ikke stå opp av sengen fordi jeg bare ville sove vekke dagen, sove vekk følelsene og sove vekk livet. Rett og slett bare forsvinne. Ikke det at sommeren er så ille egentlig, når man først er stått opp, men jeg får ikke gjort noe. Føler meg helt ubrukelig. Ikke har jeg jobb, ikke gjør jeg lekser og ikke orker jeg å ta vare på meg selv en gang. Det er da jeg vil kutte, noe som egentlig bare gjør den følelsen verre. Ikke klarer jeg å jobbe, ikke klarer jeg å gjøre lekser, MEN å kutte!!!? Det klarer jeg!
Jeg vil vise at jeg kan bli bedre, jeg vil virkelig, men sånne dager er jeg ubrukelig. Jeg får ikke gjort noenting. Jeg vet ikke hvor jeg skal gjemme meg mens gråten presser på fordi jeg er så håpløs. JEg vil vise folk at jeg er sterk nok til å kjempe imot, men sannheten er at jeg ikke er sterk nok til å kjempe imot i nedturer.. Oppturer klarer jeg, men da trenger jeg ikke kjempe. Så egentlig klarer jeg ikke kjempe i det hele tatt...
Jeg vill bare bli sperret inni, vil bli stemplet som gal... Da har jeg en unnskyldning for å ikke kjempe lengre.
Jeg ville ikke stå opp av sengen fordi jeg bare ville sove vekke dagen, sove vekk følelsene og sove vekk livet. Rett og slett bare forsvinne. Ikke det at sommeren er så ille egentlig, når man først er stått opp, men jeg får ikke gjort noe. Føler meg helt ubrukelig. Ikke har jeg jobb, ikke gjør jeg lekser og ikke orker jeg å ta vare på meg selv en gang. Det er da jeg vil kutte, noe som egentlig bare gjør den følelsen verre. Ikke klarer jeg å jobbe, ikke klarer jeg å gjøre lekser, MEN å kutte!!!? Det klarer jeg!
Jeg vil vise at jeg kan bli bedre, jeg vil virkelig, men sånne dager er jeg ubrukelig. Jeg får ikke gjort noenting. Jeg vet ikke hvor jeg skal gjemme meg mens gråten presser på fordi jeg er så håpløs. JEg vil vise folk at jeg er sterk nok til å kjempe imot, men sannheten er at jeg ikke er sterk nok til å kjempe imot i nedturer.. Oppturer klarer jeg, men da trenger jeg ikke kjempe. Så egentlig klarer jeg ikke kjempe i det hele tatt...
Jeg vill bare bli sperret inni, vil bli stemplet som gal... Da har jeg en unnskyldning for å ikke kjempe lengre.
07 februar, 2009
Tyven, tyven skal jeg hete...
Eg har ganske lite og sei, om eg ikkje kjem for seint heim i morgen skal eg skrive ei oppdatering.
Eg har vore med typen min i dag, det har vore herlig. Med han føler eg meg vakker:)
*TYVEN, TYVEN SKAL JEG HETE, FOR JEG STJAL BABAJAS SANG!!!!*
Da kan eg si at Babaja er kjempe flink å skrive sanger, og det at eg stjeler fire strofer kan du ta som eit komplimang!!
Dedikert til min mest elskede gutt:
Eg har vore med typen min i dag, det har vore herlig. Med han føler eg meg vakker:)
*TYVEN, TYVEN SKAL JEG HETE, FOR JEG STJAL BABAJAS SANG!!!!*
Da kan eg si at Babaja er kjempe flink å skrive sanger, og det at eg stjeler fire strofer kan du ta som eit komplimang!!
Dedikert til min mest elskede gutt:
"You don’t have to think about tomorrow
You don’t have to say a word
You just give me a look, and I will understand
You just tell me what it is, you’ll be heard
I will listen, I will listen, I swear
I will listen, I will listen, I’m here
But I hope you can hear me
'Cause I have to tell
You were always there for me when I asked you for help
And I hope you can hear me
Cause I have to say
Every time I’m with you it’s like a perfect day
[...]
You don’t have to worry ‘bout the future
I know that you’ll be just fine
You just have to see that you can do it
I’ll hold your hand
If you’ll hold mine
I will be there, I will be there for you
Yes, I will be there, if you want me to"
Abonner på:
Innlegg (Atom)
