Plan for å bli betre?

Først må eg sei at eg forventer MANGE kommentarer her, fordi eg trenger mange sine meininger og ideer angående dei ideane eg no kjem med. Så alle doke som les bloggen min, KOMMENTER!

Plan 1:
For å bli betre trenger eg å bruke meir tid på meg sjølv slik at eg byrjer å settje meir pris på meg som den eg er. Dette betyr at å gjere noko anna enn å gå på skulen kanksje ikkje er så lurt. Eg meiner at eg skal ta eit halvår, kanksje eit år, der eg berre tar vare på meg sjølv og går på skule. Då kan eg prøve å innarbeide ein vane som gjer at eg gjer ein positiv ting for meg sjølv kvar dag. Ein dag trener eg, ein annan dag tar eg meg ein lang tur i badekaret osv. Tar du tegningen. Rett og slett ta ein pause fra alle tinga eg driver på med. Sport og organisasjonen eg er med i. Men dette vil verta vanskeleg, men eg trur kanksje det likeve e rveldig lurt. Kanskje eg skal begynne og prøve andre ting. Som å drikke litt (snakker ikkje om å bli dritfull liksom), melde meg inn i ein ny organisasjon etc.

Plan 2:
Fortsette med sport og organisasjonen eg er med i mens eg jobber med meg sjølv utanom. Problemet med dette er at eg ikkje trur eg kan klare og då ta vare på meg sjølv.

Men det eg kanskje tenkjer er at eg kan bruke sommareferien som eit utgangspunkt. Alltid ha ein ting kvar dag. Enten ei venninne på besøk, eller eg ein annan plass, hjelpe til hjemme, jobbe eller noe i den duren. Kanksje prøve å trene kvar dag slik at eg til slutt vil bli meir tilfreds med kroppen min. Så på slutten av sommaren håper eg at eg forhåpentligvis vil flytte, og då kan det verta enklare å innrette seg rutiner fordi då har eg berre meg og den eg evt bur med.

Dette var eit tankespel i hodet mitt, og som sagt, IKKJE GÅ HERFRA UTEN Å KOMMENTERE!!!!

No er det kroppen som snart svikter...

Kroppen min har vore heilt dau i ei veke no, heilt sidan mandag. Ingen dagar eg har kunne sove ein time lengre. Har vore hos psykologen ein gong, og skal ein gong i morgon og, så det blei no litt avbrekk. Eg skal ha gym i morgon, noko eg gruar meg til. Eg hater gym på videregåande, sjølv om gymlæraren min veit om at eg får angst. Eller eg veit ikkje om det er angst eg, men eg kan grine meg i seng fordi eg gruar meg sånn. Alt er skummelt med gymmen, byttingen, dusjingen, løpingen og alt! Men eg MÅ dusje, heldigvis er det berre eg og ei anna som dusjer, og ho har eg kjent i mange år.

Eg gruer meg til å vera sosial i morgon, eg har ikkje lyst. Eg vil heller bare gøyme meg under dyna og sove. Og typen min avlyste på laurdag, så no veit eg ikkje om eg får vera med han i helga. Eg savner han... han aner ikkje kor mykje han betyr for meg, kor mykje betre eg egentlig har det i periodar når eg er med han. Å elske er eit sterkt ord, men eg trur eg gjer det, eg veit eg gjer det. Eg elsker han, og det har eg gjort lenge...

Nokon som har ønskjer om kva eg skal blogga om er det berre å slenga dei inn her? kanskje den som kommer med det beste forslaget skal få premie. Eg venter enda for å sjå kva premie eg får av java fordi eg leste heile bloggen hennas:D

Eg har ikkje så mykje og skirve i denne bloggen lengre, kanksje fordi så mange veit om han...
Eg vil egentlig gøyme meg under dyna og bli der. Vente til nokon kon og henta meg...

Pale

The world seems not the same,
though I know nothing has changed.
It's all my state of mind,
I can't leave it all behind.
I have to stand up to be stronger.

Chorus:
I have to try to break free
from the thoughts in my mind.
Use the time that I have,
I can't say goodbye,
have to make it right.
Have to fight, cause I know
in the end it's worthwhile,
that the pain that I feel slowly fades away.
It will be alright.
Om du har lest bloggen min fast lenge vil du nok kjenne igjen denne songen. Om du kjenner meg, GODT, vil du veta kva denne sangen har betydd for meg. Han er viktig. Eg liker han. Han handler om det å kjempe sjølv om ein vil gje opp....
Eg føler meg litt sånn no... Ingen vits i å kjempe videre akkuratt no. Eg skulle ønske eg kunne hoppa nokre år fram i tid, dumt det ikkje går ann... skal poste den på bloggen som psykologen min leser og no, siden den betyr så mye...

Helgen

Hatt ei grei helg. Blanding av det å ga det kjekt til det å vera trøtt og sliten. Men kort oppsumert var ho fin....

Må legge til at noken folk er veldig patetiske. Ein som eg tidlegare har hatt ein flørt med, og som eg har gått med heile vegen, skulle kristisere meg uten å kritisere meg. han satt og snakka om den første gangen han hadde seg, at den jenta var sjuk, dårleg, brukte han osv. Eg må gjenta for meg sjølv veldig ofte: HEV DEG OVER HAN! Det som er surast er at me ein gong var gode venner...

Dagen og dagene fremover...

Eg har lagt blogg for psykologen min, fordi eg er flinkere å utrykke meg skriftlig enn muntlig. Det er ein heilt anna tone i den bloggen, eg ville ikkje gi han denne, det ville vore litt sært.

Men veninna mi skal ikkje være med på leir i helga, og eg føler meg dårlig. Skulle gjerne hatt ho med, men eg skjønner ho godt. Ho er sliten. Eg skulle så gjerne ønske eg kunne putta ho i lomma mi... Det hadde vore kjekt.

No er kroppen min sliten, og skal snart legge seg, men han klarar ikkje roe seg. Så veit ikkje om eg får sove...

Men til doke som lurer på kvifor eg kommenterer så få blogger fortiden er det fordi eg blir VEEELDIG lett påvirket av folk som går ned i vekt, og det tørr eg ikkje. Eg vil ikkje inn i ein SS igjen, sjølv om eg ikkje trur eg nokonsinne har hatt ein alvorleg ein. Men akkuratt der blir eg veldig lett påvirket, og det vil eg ikkje...

God helg alle sammen!!!
Og til deke som har nummeret mitt, SEND MELDING!!! Dette blir en lang helg!!

Eg VIL vera ulykkelig...

Eg har verdens beste type, eg veit det. Eg sa eg elska han i dag, og eg meinte det. Eg veit eg meinte det. Eg har alltid meint det. Treng eg gjere det klarare enn det? Eg elsker han!

Men problemet er at eg ikkje syns eg fortjener å vera lykkeleg. Eg trur kanskje det har noke med at eg tidlegare (for nokre år siden) ville få oppmerksomhet, uansett kva eg fekk han for. Eg gjorde aldri noke ut av det, eg levde berre opp til mine og alle andre sin forventninger. Kanskje eg berre burde levd opp til mine egne..?

Faren for at eg ødelegger det som eg no har, som faktisk er PERFEKT. Eg vil ikkje, eg skal ikkje. Eg skal beholde det som no er perfekt. Eg SKAL beholde han eg elsker...

I'm fine... I guess...

Joda, eg har det greit no.. Etter trening i dag sovnet eg før eg såg håndballkamp. Var berre snakk om ein halv time men det var deilig. Skal berre ha to timar på skulen i morgen, og det er utrulig deilig.. Heilt herlig altså...

Eg sprakk ikkje i går, men egentlig er eg ikkje stolt av å ikkje ha sprukke. Eg meiner eg burde ha kutta. Det er liksom noke som viser kor ille det er føler eg. Ikkje for meg, men ovenfor psykologen min og slik. Men eg trur egentlig eg berre må slutte med det snart... Det er ikkje lengre noke eg gjer fordi det hjelper, men det er noke eg gjer for å ha noke å skamma meg over. Sææært.

Men eg hopper i dusjen før eg går i seng, slik at eg får ei god natts søvn før morgendagen. Etter skolen skal typen min komme på besøk... :D

Følelseslaus...

Igjen er eg følelseslaus, ingenting kan beskrive det. Eg var i nærleiken av å vera depresiv isted, men eg enda igjen opp her. Kanksje det er kroppen sin forsvarsmekanisme? Men den funker dårlig... Det er når eg er følelseslaus at eg vil kutte... Et kutt, to kutt, tre kutt og er føler noke...

Kva om det ikkje blir betre?

Det var ei gong ei jente som ville søke sommerjobb, men jenta var alt for kresen og ville bare jobbe med mennesker. Ein kan ikkje jobbe med menneskjer før ein er fylt atten. Denne jenta hadde psykiske problemer, kor store var aldri kjent, det får du spørre psykologen hennas om. Jenta som var ei frisk og oppegåande jenta ville ikkje jobba i butikk, ho ville ikkje jobba på fabrikk, ho ville berre jobba med mennesker.
Så ein dag fekk ho jobb på ein gamleheim, og snipp, snapp, snute så var dette evetyret ute.

Eg er flink å skrive eventyr. Hadde planar om å skrive heile innlegget som eit eventyr men eg gadd ikkje.
Er det mine psykiske problemer som gjer at eg ikkje orker å jobbe eller er det det at eg er bortskjemt. Det er ikkje for pengane eg gjer det, men for erfaringen og for det å ha noke å gjere i sommar. For å vera heilt æreg vil eg sove, kutte, sole meg og bade i sommer. Så vil eg på hyttetur med venner. Eg vil ikkje jobbe, eller eg orker ikkje. Eg føler eg ikkje orkar. Butikk og industri er uaktuelt fordi det er så slitsomt, men eg aner ikkje. Eg kan ikkje jobbe med menneskjer før eg er over 18, noko som er drit.

Joda eg er langt nede, eg skjønner ikkje kor langt ned ein må gå for at nokon skal skjønner korleis ein har det. Eg aner ikkje... Eg vil kutte og eg vil svelge tabeletter. Eg vil sove, men eg er redd for å byrja å grine plutselig og difor ikkje få sova. Eg vil snakke med deg. Eg vil så gjerne føle meg betre...

BAD innlegg, eg er trøtt og dårlig... Dette er alt eg klarer...