Mål eg har nådd

1. Eg har slutta å bite negler
2. Eg har byrja å ta solarium, ikkje heilt regelmessig, men eg har no litt meir farge no enn for ei stund tilbake.
3. Eg gjer ein forkjell, sportslig
4. Eg trener ofte nok, fleire gonger i veka.
5. Eg har farga håret
kunne sikkert skrevet ein del andre ting her og, men dei er ikkje så viktige. Det eg er aller mest stolt over å ha innsett er at eg ikkje er nødt å vera best i alt, eg er ikkje nødt til å vera middels god i alt heller. Det kjennes herleg å sei det...

Tilrettelegging...

Ja, no skal eg altså får tilretteegging, eg veit ikkje heilt kva for tilrettelegging det er snakk om enda, men det blir noke. Eg skal snakke med læraren min i løpet av veka som kjem.

Eg veit ikkje kva eg forventer meg. Eg er liksom van med å klare det uten at nokon merkar noko, men ikkje no lengre. Eg er blitt van med tanken om at eg ikkje er best i alt, eg vil ikkje vera best i alt, det er ikkje målet mitt, ikkje no lengre. Eg veit ikkje om eg forventer noko i det heile eigentleg, berre at ting blir litt lettare på skulen slik at eg klarer å holde følgje der uten å føle meg som ein skikkelig looser, noko eg har gjort den siste veka. Eh har det betre me meg sjølv etter skulen, men leksene og alt stressen angåande skulen sliter meg ut. Det at dagane blir så lange gjer ikkje saken så veldig mykje betre liksom.

Gamlelæraren min sa til meg her om dagen at eg virka mykje betre, kva ho no meinte med det. Men eg veit ho har eit godt poeng, eg har det mykje betre med meg sjølv og eg har meir tru på meg sjølv og den tanken om at folk faktisk kan bry seg om meg. For nokre månader sidan hadde eg aldri trudd det om nokon hadde sagt at eg kom til å ringe til gamlelæraren min, og i alle fall ikkje trudd dei om dei sa at det var eg som kom til å spørre om eg kunne ringje ho. Men no er eg der, på fin veg framover, med nokre ting som minnar meg om fortida. Eg har framleis ein lang vei å gå, men det er deilig å endelig vite at NO ER EG PÅ RETT VEG!

Eg.....

.....betyr framleis noko, eg er ikkje gløymt.

Eg kjem til å klare meg, eg kjem til å komme meg gjennom det...

Fremgang på under 45 minuttar.

Var hos psykologen min i dag og han hadde det egentleg litt travelt, eg pleier alltid å bruke for lang tid liksom, men i dag var eg flink, elle rhan var flink, fordi han var litt seint ute i byrjinga.

Men me starta med å lage ei tidslinje over meg og livet mitt. Gjekk ganske bra det. Eg byrja neste å grine når eg fortalte om min bestefars død, noko som gjekk sterkt inn på meg akkuratt då. Vi skreiv opp alle vennane eg har hatt sidan 5 klasse og kor lenge me var venner, og eg kom fram til at eg har mange deprimerte venner. Halvparten av die eg skreiv opp på den listen er eller har vore deprimert. Enten trekker eg til meg deprimerte folk eller så søkjer eg deprimerte folk. Så til vennane mine, no sitt psykologen min på standard informasjon om doke for at han lettare skal finne ut ting om meg. Vi skal fortsette neste gong og utdype ting litt meir.

Men så ringte telefonen hans sånn 14 ganger før han fant ut at han kanskje burde svara, han blei minna på den nye pasienten som venta utanfor og han avslutta med meg på tre min då. På dei tre minuttane gjorde hna mykje, han sa han skulle få tilrettelagt fag og slikt for meg, eg måtte berre snakka med læraren min først, og no etterpå skal eg sende ho ein e-post. Håper verkeleg ting byrjar å bli enklare då.

Ellers så skal eg ringje gamlelæraren min i morgon om eg tørr. Eg skulle egentlig innom skulen, men sidan ho ikkje var der den dagen fordi ho skulle på klassetur ser eg ikkje vitsen. Det å prata i telefonen er liksom ikkje det samme som å snakka med ho face to face liksom, og i tillegg hatar eg telefonar, fordi eg hatar stillhetane der ein ikkje kan utrykke seg med kroppspråk... Guud eg gruar meg, men eg håpar berre det blit bra...


Og kor er alle kommentatorane mine tatt vegen?

Skulen

Eg sitt på skulen no, vurderer om eg skal sei til læraren min at eg ikkje okrar fleire timar no. Eg grin ikkje, eg klarar ikkje lengre. Det er umulig...

I går sendte eg melding til gamlelæraren min, om eg kunne innom min neste firdag, men ho kunne ikkje, ho skulle vekk med klassen sin den dagen. Det at ho har ien anna klasse er itt rart eigentleg, er liksom van med at det er meg og min gamle klasse ho har. Sikkert litt rart for ho og når du får nye klassar tredjekvart år. Men poenget var at ho ikkje kunne, så eg spurte om eg kunne ringe ho ein dag, og det kunne eg, skal ringje ho på torsdag, om eg tørr. Eg veit rett og slett ikkje, forgje gong eg snakka med ho på telefon hyperventierte eg, eg var jo heilt ute av meg, stakkars meg, haha, ikkje eigentleg.

Eg trur eg klarar to timar til, ikkje dei verste timane eg veit om me har gjennom veka.

Eg må leggje til at eg HATAR tysk....

Kvifor eg IKKJE savnar x-en min...

Eg treng rett og slett å skrive opp alle gode grunnane eg har for at me ikkje er saman lengre, for akkuratt no savnar eg han, såååå sinnsjukt. Så ei liste over kvifor eg aldri skal gå tilbake til han kjem her:

- Han drakk for masse...
- Han var frekk mot andre..
- Han fortalte meg at eg var skikkelig stygg...
- Me krangla om alt..
- Han dumpa meg fleire gonger..,
- Han snakka aldri fint om meg til vennane sine...
- Han visste kva som irriterte meg og derfor spelte han på det for å irritere meg...
- Han innbilte seg at han var utrulig fin...
- Forholdet vårt handla berre om sex på slutten...
- Han trua meg etter eg hadde bestemt meg for å gå videre med ein eg hadde sanne følelser for, men som eg no aldri kan få...
- Han viste meg korleis det er å bli sveket av den man stoler mest på i heile verda..
- Han snakka aldri om korleis han hadde det..
- Han seier han har byrja å drikke pga meg...

Dette var ein del gode grunnar faktisk, har du fleire legg dei gjere igjen i ein kommentar.. Slenger inn ein Avril Lavigne låt eg aldri kunne høyre på når vi var sammen og... (Med anime bilder..)

Litt tom for inspirasjon

Eg veit ikkje egentleg eg, det er kanksje mykje som skjer, men eg føler ikkje sånn veldig for å skrive om det. Eg veit ikkje heilt kva som gjer det, men det i alle fall slik saken er no. Eg er ganske sliten, og eg veit ikkje heilt korleis ting skal bli for meg i år, men eg kjem meg gjennom, slik eg alltid har gjort.

Eg likar ikkje vera så negativ, det blir liksom berre slitsomt for alle andre, så eg er litt lei av å vera negativ. Eg er ikkje positiv heler, ikkje misforstå meg feil. Men eg er liksom nøytral. Eg klarer meg, ein gang skal eg klare meg ut av alle problemene mine, koste ka det koste vil. Men før det treng eg å vokse opp, og no er eg vel ikkje akkuratt veldig voksen.

Eg har det "heilt" fint...

Skulen går jo bare til himmels, ikkje noke problemer der...
Psykologen min forstår jo så godt korleis eg har det..
Eg veit heilt sikkert kva som feiler meg...
Eg klarer jo å vera verdens beste venn for tiden...
Foreldrene mine og eg er bestevenner..
Eg savner ikkje gamlelæraren min...
Eg får ikkje for lite søvn...
Eg smiler heile dagen...
Eg er lykkjeleg...

Dagen etter ein opptur...

Ja, egenetleg er han ikkje så ille, eg har det ganske greit med meg sjølv og sånn, men likevel er eg sliten. Men i går forsvant den kjenslen om at eg var utslitt. Eg sover etter skulen, noko som ikkje er lurt, men eg får ikkje sove om kveldane verken om eg har sove tidlegare på dagen eller ikkje. Og dette eg seier no sier eg i ein god periode: Eg klarar ikkje skulen og no skal eg gjere noko med det. Skal snakke me psykologen min og spørre kva eg bør gjere. Men eg veit eg kan klare ein del av skulen, men om det blir for mykje så vil eg ikkje klare det. Og då vil alt gå i dass. Eg treng kanskje ikkje så mykje, og ein del av vennane mine meiner eg bruker det som unnskyldning, berre fordi eg ler det bort sjølv og seier: "eg har ikkje gjort leksene, men det treng eg heller ikkje *latter*" Eg skjønner jo det at dei trur det, men eg klarer det ikkje.

Wow, dette var eit klageinnlegg, men eg føler det blei litt skaleg alikevel, kanskje virker det litt *eg er ein bortskjemt drittunge som alltid får viljen sin og aldri gjer noko sjølv*, men det er ikkje det det er meint som...

Kanksje, berre kankje...?

...ting begynnar å gå min vei no. Eg sliter med skulen, men likevel. skulen er ikkje alt. Eg har fått lov til å gjere noko eg lenge har drøymt om, eg skal trena eit lag. Dette blir toppen..

Kanskje det er psykologen min sin fortjeneste, kanskje det er gamlelæraren min, men i alle fall kjenner eg meg kjempe frisk for tida. Om kjenslen av å glede kjennes slik skal eg ALDRI byrja å drikke, røyke, snuse eller dopa meg. Då kan eg rusa meg på livet...